มีอยู่วันนึงไปแถวไหนจำไม่ได้ เที่ยวห้าง แล้วก็จะมีร้านตู้เกม ตามประสาเด็กๆ ก็ไปเล่นกัน ผมก็ไปเดินเล่นก็เห็นร้านขายเกม ก็เลยบอกเพื่อนๆ ว่าจะอยู่ตรงนี้เดี๋ยวไปหา เราก็หาซื้อตลับบเกมบอย ถ้าจำไม่ผิด ได้เกม Final Fantasy ซื้อเลยเพราะถูกกว่าเมืองไทย หลังจากนั้นก็ลั้นลาไปหาเพื่อน
อ้าว....เฮ้ย !! มันหายไปไหนกันหมดอ่ะ หรือว่าเดินไปหาเรา ก็เลยเดินกลับไปร้านขายเกม อ้าว!! ก็ไม่มี งั้นไปอยู่ที่ร้านตู้เกมเหมือนเดิม แล้วก็ไม่เจอใคร ซวยแล้วดิ งานเข้า..... ทำไงดี เดินไปโน่น นี่ไม่เจอ หรือว่ามันหาเราไม่เจอเลยกลับกันไปแล้ว
เราจึงตัดสินใจกลับ จำได้ว่าขึ้นสาย 111 กลับบ้านได้ ก็เลยขึ้นรถเมล์กลับเลย ลงจากรถสุดสาย บรรยากาศรอบข้างก็คล้ายกับที่เราพัก แต่.....เฮ้ย... ม่ายช่ายนิ ขึ้นผิดนี่หว่า เอ้าเราต้องขึ้นฝั่งตรงข้ามนิ......
โอ้ว !!!! ท้องฟ้าก็มืดแล้ว ทำไงดี ทำไงดี กางแผนที่ ดูดิเราอยู่ถนนไหน อ่อ...โทรศัพท์กลับบ้านพักที่สิงคโปร์ก่อน คุยกะเพื่อน Buddy ด้วยความฟอร์มจัดเดี๋ยวหาว่าเราหลง ก็บอกไปว่าเจอญาติ เดี๋ยวกลับ เพราะไม่เจอพวกเอ็ง ไม่รู้จะยังไง ก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะ......
และแล้วสาย 111 ก็มา หิวด้วย ยังไม่ได้กินอะไร นั่งอยู่บนรถเมล์ เหมือนจะน้ำตาซึม นั่งลุ้นตลอดทาง แล้วโชคชะตาก็เข้าข้าง เด็กบ้านนอก Go inter คนนี้ เส้นทางที่คุ้นเคยอยู่ข้างหน้า เราก็ Thank you คนขับรถเมล์ เพราะเรานั่งใกล้คนขับเลย ประมาณว่าถ้าหลงเส้นทาง คนขับรถเมล์ ต้องรับผิดชอบกันไปเลย
แล้วเราก็แวะเข้า 7-Eleven ซื้อ มาม่าคัพกิน....เฮ้อ....สบายใจ เจอะเจอเพื่อนๆ นั่งใต้ตึก ก็บอกว่าเป็นห่วงกัน เขาก็บอกว่ารอที่เดิมตั้งนาน เราก็ว่าไม่เห็น แต่ก็ยังฟอร์ม ว่าเจอญาติ โดยบังเอิญ แล้วไม่เจอพวกเรา ก็เลยต้องกลับมากับญาติ......5555 ความลับที่ไม่บอกใคร
ประสบการณ์นี้ได้อะไร สิ่งที่ได้คือ
1. เวลาหลงแล้ว สิ่งที่ทำได้คือ อยู่จุดเดิม ที่เดิมไม่ไปไหน จะได้ไม่คลาดกัน แต่ถ้าเป็นเมืองไทยไม่เป็นไรโทรหากันก็เจอแล้ว สมัยนี้อ่ะเนาะ....
2. สติ ตั้งสติให้ดี อารมณ์ตอนนั้นเด็ก ม.5 อ่ะ ก็ถือว่าโอเค ควบคุมสติได้อยู่
3. เวลายามคับขัน ภาษาอังกฤษ ภาษามือ มันมาเอง กับการเอาตัวรอด........
แล้วเราก็ผ่านช่วงระทึกไปได้ เป็นประสบการณ์ที่ดีที่เดียว
โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนหน้าจะพาไปเที่ยวกัน 5555 ย้อนอดีต ยังไม่ถึงปัจจุบันเสียทีเนาะ
อ่านแล้วสนุกดี ชอบๆ
ตอบลบ